S&NAP: Work in Progress II

S&NAP: Work in Progress II

S&NAP: Work in Progress II: Theaterdier?

In mijn vorige post uit deze serie: S&NAP: Work in Progress I: Theaterdier schreef ik dat ik wilde werken aan de pijnlijke plek in mij die theater heet. Eigenlijk ligt de oorzaak ervan al in mijn jeugd, maar net als een ui moet je je issues laagje voor laagje afpellen en net als met een ui gaat dat gepaard met flink wat tranen. En een van die laagjes is de musicalacademie. Dus voordat ik verder ga met S&NAP zal ik eerst wat achtergrond informatie delen. Lees hier S&NAP: Work in Progress II: Theaterdier?

Voorstelling Destination. S&NAP: Work in Progress II: Theaterdier?

Het einde van een droom

Op het toneel staan in een grote musical was mijn droom. Ik ademde theater. Mijn hele wereld lag in duigen, maar het enige wat overeind bleef staan, was mijn theaterwereld. Tot ik een les had op de musicalacademie (2002-2004) waarin ik het nummer ‘New York, New York’ ten gehore gebracht. “Ik geloof je niet,” zei de docent, “begin maar opnieuw.” Ik zat in mijn eentje voor de klas en iedereen keek me aan. Ik begon opnieuw. “Klas,” zei de docent,” als je haar niet geloofd, steek je je hand op.” Aarzelend gingen de eerste handen omhoog. Ik werd kwaad. Woest! “Ik geloof je nog steeds niet. Dan kun je wel boos gaan doen, maar zelfs dat geloof ik niet,” zei de docent,” ga maar op de grond liggen en Berend Botje zingen.” Ook dat deed ik en de docent zei: “Laat maar, zelfs Berend Botje kun je niet met gevoel zingen.”

Na deze vernedering ging ik snel van de academie af. Ik kon niet meer. Was emotioneel uitgeput door mijn privéleven en nu werd mijn droom voor mijn gevoel ook doorgeprikt. Na een gesprek met de leiding van de school zeiden ze dat ik een jaartje rust mocht nemen en dan bij wijze van hoge uitzondering terug mocht komen. Omdat ze me talentvol vonden. Maar, dan moest ik wel in therapie om aan mezelf te werken.

Nog een laatste hindernis..

Het eerste deel van dat jaar ging ik aan drugs en naar elke houseparty die je je maar kon bedenken. Ik vond dat ik geen therapie nodig had maar afleiding en rust. Dus ik sliep veel en feestte veel. En toen kwam het foute vriendje. Lang verhaal kort: ik ging niet in therapie, mocht het nog wel proberen op de musicalacademie maar dat ging natuurlijk nog steeds niet. Ik werd alle hoeken en gaten in gemept door mijn ex-vriendje en stopte met de musicalacademie. Einde droom en einde eigenwaarde.

Tijdens de vlakke vloer voorstelling Destination in 2010. S&NAP: Work in Progress II: Theaterdier?

Die relatie met dat ex-vriendje heeft daarna nog ruim twee jaar geduurd. Mijn stiefmoeder heeft me uiteindelijk naar de huisarts gesleept omdat ik niks anders meer kon dan op de bank zitten en sigaretjes roken. Ik zat in een zware depressie en de dagen en het leven gingen langs mij heen. Hoop doet leven, ik had geen hoop en geen leven.

Werken aan mezelf

Uiteindelijk heeft mijn therapie traject een kleine anderhalf jaar geduurd en begon ik er aan twee jaar nadat ik met de musicalacademie was geëindigd. Ik was ervan overtuigd dat ik nog steeds het theater in zou gaan en zocht een naar een manier hoe. Ik overwoog de toneelschool in Antwerpen, want die had geen maximum leeftijd, alleen ik had geen geld om daar te leven. En dus koos ik voor de Universiteit van Amsterdam: Theaterwetenschap. Ik had, tegen beter weten in, mijn hoop erop gevestigd dat ik zo wel weer het wereldje in zou rollen.

Tijdens de toneelvoorstelling Destination in 2010. S&NAP: Work in Progress II: Theaterdier?

Maar eenmaal bezig met die studie besefte ik dat dat ‘m nooit meer zou worden. Elke voorstelling die ik speelde met een zelf opgerichte theatergroep werd ik onzekerder en onzekerder over mijn kunnen. Elke zangles die ik nam, voelde ik me alsof ik steeds slechter werd en me blindstaarde op een oude niet meer haalbare droom. Het begon een beetje sneu te worden. Dus legde ik m’n focus op andere dingen. Italiaans leren aan de UvA, een opleiding tot make-up artist en hairstylist. Storemanager worden bij Douglas en later make-up artist bij M.A.C. Cosmetics.

Over een andere boeg!

Toen we verhuisden naar Woerden besloot ik weer een cursus nailstyling te doen. Ik had al 2x dat diploma gehaald, maar ook in dit vak was ik niet zelfverzekerd genoeg om aan de slag te gaan. Dus ik ging voor de derde keer de opleiding doen. Net toen ik had besloten het hele theaterwereldje achter me te laten en lekker diep weg te drukken in mijn onderbewustzijn zat zij daar: Nurlaila Karim. Ik twijfelde eerst nog, dus ik vroeg aan haar: “Ben jij niet van het theater?” Enthousiast knikte ze. Ik dacht echt: “Hoe dan?!”

S&NAP: Work in Progress II: Theaterdier?

Ik was eerder al voorzichtig weer begonnen met zangles nemen bij een oud klasgenoot van de musicalacademie omdat ik niet meer durfde te zingen. Hij heeft me een beetje van die angst afgeholpen en vertelde me, dat hij het voorval in die les zelfs nog wist. Omdat het zo vreselijk was! Maar ik zat nog steeds vast in mijn verdriet om dat theater. En dus moet God, of hoe je hem ook wil noemen, gedacht hebben: “Weet je wat, hier hebben we zwaarder geschut voor nodig…” En toen kwam Nurlaila op mijn pad. Bij een nailstyling opleiding of all places. En zij geeft toevallig ook nog is coaching lessen aan geblokkeerde zangers. Hoeveel toeval wil je hebben?

Dus we zijn samen aan de slag gegaan met mijn blokkade door middel van haar ontwikkelde methode S&NAP: Singing and Neuro Associative Performance. In de volgende blog meer hier over deze techniek en hoe Nurlaila hem heeft toegepast bij mij.

Theaterstuk Destination op een vlakke vloer theater. S&NAP Work in Progress II: Theaterdier?

Britstyle

Related Posts

Het insta-museum.

Het insta-museum.

S&NAP: Work in Progress III

S&NAP: Work in Progress III

S&NAP: Work in Progress I: Theaterdier

S&NAP: Work in Progress I: Theaterdier

PIT veiligheidsmuseum leuk uitje!

PIT veiligheidsmuseum leuk uitje!

No Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *